De innovatieve ontwikkelingen die zich de afgelopen decennia in de financiële sector hebben voltrokken, zijn ver vooruitgelopen op de daarbij behorende versterking van het risicomanagement van banken, de regelgeving en het toezicht. Voorts ontbrak voldoende transparantie over de nieuwe producten die werden ontwikkeld, bleek de prijsbepaling van die producten soms buitengewoon problematisch en kende het systeem ingebouwde stimulansen, bijvoorbeeld voor beloningen, die ongecontroleerd risicozoekend gedrag uitlokten. En dat alles in een omgeving van een lage rente, die een zoektocht naar betere rendementen en dus hogere risico's teweegbracht. Al met al - zo blijkt uit de analyse van eerdere financiële crises - waren alle traditionele elementen aanwezig voor de opbouw van een rampscenario: ruime monetaire verhoudingen, uitbundige vermogensmarkten, een zeer sterke groei van de kredietverlening, hoge schuldniveaus en een krachtige economische groei. In vele rapporten werden deze ontwikkelingen aangestipt, zonder dat effectieve maatregelen werden genomen om de excessieve procycliciteit van het financiële stelsel in te tomen. Op basis van bovenstaande analyse is het veel te simplistisch alleen het bankwezen de schuld te geven van de huidige crisis. Nagenoeg alle direct en indirect betrokkenen moeten de hand in eigen boezem steken. Gebeurt dat niet, dan wordt de gerezen problematiek te smal aangepakt. Op de vraag wat dit voor het toezicht op de financiële sector betekent, wordt later teruggekomen.